
Waar voel jij de spanning?.
Liegt niet? Dat is soms verwarrend.
Want je hoofd kan allang weten dat iets voorbij is.
Dat je veilig bent.
Dat het toen was en niet nu.
Dat je het “een plek hebt gegeven”.
En toch…
..reageert je lijf alsof het gisteren gebeurde.
Dat is geen zwakte.
Dat is geheugen — maar dan niet in woorden.
Je lichaam onthoudt wat nodig was om te overleven.
Niet als verhaal,
maar als reactie.
Het heeft geleerd:
Het hoofd vergeet.
Het lichaam bewaart.
Daarom helpt praten soms maar tot hier.
Je kunt het snappen,
maar zolang het lichaam het niet heeft ingehaald,
blijft het reageren.
Het goede nieuws:
Je kunt vandaag al iets kleins doen
om je lichaam te laten merken
dat het nu anders is.
Probeer dit eens (1 minuut):
Ga even zitten.
Leg één hand op je borst
en één hand op je buik.
Zonder iets te veranderen,
voel alleen het contact van je handen.
Zeg in stilte (niet hardop):
Ik ben hier.
Nu.
Meer hoeft er niet te gebeuren.
Geen rust afdwingen.
Geen adem sturen.
Dit is geen oefening om je beter te voelen.
Dit is een signaal aan je lichaam
dat het even niet alleen is.
En dát
is waar verandering begint.
Meer niet. Voor nu.
Liefs,
Albert
© All Rights Reserved 2020